PhOtOGrApHy and PaINtInG by GREGORY DALLIS

2010-05-09T09:44:00.000-07:00

Μητέρα κι αδερφή
δωσ' μου μια ελπίδα,
δωσ' μου μιαν ευχή
η αγάπη ν' απλωθεί
παντοτινή στη γη σαν προσευχή.

2010-04-30T13:42:00.000-07:00

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη

μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή Τ.Πατρίκιος

2010-04-30T13:35:00.000-07:00

Βάρβαρες φυλές με μεγάλα πέλματα ανάσκαψαν την πατρική γη και μόνο ένα χάνι ερειπωμένο έστεκε ακόμα πλάι στο δρόμο, όπου άφηναν τις ψείρες τους οι περαστικοί,
……σαν τον ποιητή στο έλεος όλου του κόσμου.Τάσος Λειβαδίτης,

color

2010-04-30T13:29:00.000-07:00

2010-04-30T12:55:00.000-07:00

art time by me

2010-04-02T14:08:00.000-07:00

Σταυρωθήκαμε

2010-03-08T02:09:00.000-08:00

Ντιος-Μπότσογλου

2010-03-08T01:58:00.000-08:00

Στιγμές τέχνης

2010-02-04T13:34:00.000-08:00

Την μια μονότονην μέρα άλλη
μονότονη,απαράλλαχτη ακολουθεί.Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα,θα ξαναγίνουν πάλι-
οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουν και μας αφήνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μην μοιάζει.K.K

2010-01-31T11:49:00.001-08:00

Με ποιόν δε θα καθόταν ο Δίκαιος
αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;
Ποιό γιατρικό θα' ταν πολύ πικρό
για τον ετοιμοθάνατο;
Τι βρωμιά δε θα' κανες
τη βρωμιά για να τσακίσεις;
Αν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν' αλλάξεις, δεν θα
καταδεχόσουν να το κάνεις;
Ποιός είσαι;
Βυθίσου στο βούρκο
αγκάλιασε το φονιά, όμως
άλλαξε τον κόσμο: το' χει ανάγκη.

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πως
την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε.

2010-01-23T10:13:00.001-08:00

2010-01-22T23:25:00.000-08:00

Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι' αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι' αυτό"

"Κάθε ταξίδι
Εκκρίσεις σπάταλες
Ιδρώτας κι αίμα
Ιχνογραφίες τραγικές
Πάνω σε πλάτες αφιλόξενες
Ανθρωποφάγων λεωφόρων

Σκύβω το κεφάλι
Μια μια τις ξανακολουθώ
Όχι γιατί μπορεί να με ζεστάνει
Ένα δωμάτιο
Μα να, σα φτάνω κάπου
Εκείνη μόνο τη στιγμή
Θαρρώ πως κρύβομαι"

"Θεέ του μισού και της χαμένης επιστροφής
Μπορώ να δανειστώ τα δυο σου ξυλοπόδαρα;
Αν το κεφάλι σου είναι ένας εύφλεκτος πλανήτης
Μπορώ να σ' αγαπήσω για λίγο;"

2010-01-20T12:54:00.000-08:00

My photos on web
http://www.dallis.gr
My photos on Flickr
http://www.flickr.com/photos/39997854@N02
My photos on D.A
http://gdallis.deviantart.com/gallery

2010-01-20T12:51:00.000-08:00

2010-01-20T12:50:00.002-08:00

2010-01-20T12:50:00.001-08:00

2010-01-20T12:49:00.001-08:00

2010-01-20T12:48:00.000-08:00

2009-11-24T02:59:00.000-08:00

Urban landscapes with the human presence absent but also so much present

Waiting

2009-11-22T12:49:00.000-08:00

Μια πλατεία

2009-11-22T12:46:00.000-08:00

2009-10-26T10:22:00.001-07:00

2009-10-26T10:19:00.001-07:00

Έκστασις
Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι
τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.
Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

Εγώ
Αν στα δεκάδες άσκοπα εγώ
Που βλέπεις να τριγυρνάν στο δρόμο
Βλεπεις το δικό σου
...εχεις πρόβλημα.
'Ακου ειρωνία...
Η μάζα είναι πολύ εγω-ίστρια.
Θέλει να μας αλέσει όλους
Γι' αυτό να είστε εγωιστές.
Αλλά δεν είναι εύκολο
Να μην καταντήσεις γελοίος.
Πρέπει να ξέρεις πόσο εγωιστής
Σου επιτρέπει να είσαι το εγώ σου.

2009-10-26T10:15:00.001-07:00

Η ζωή είνια ένας λαβύρινθος. Τόσο περίπλοκη και παράλογη, τόσο δεμένη με το μυστήριο.
Κι ο εαυτός μας ο ίδιος είναι ένας λαβύρινθος, απ΄όπου παλεύουμε με τα όνειρα μας να βγούμε στο φως.
Και μια μέρα πεθαίνουμε, ανεξήγητα κι απροειδοποίητα και, βεβαίως, αθέλητα. Και δεν ξέρουμε ούτε τότε αν έτσι ξεμπερδεύουμε ή αρχίζουμε πάλι απ΄την αρχή.
Δεν υπάρχει έλεος για σένα, φίλε, απ΄τη στιγμή που τόλμησες να γεννηθείς. Οφείλεις πια να υποστείς την πραγματικότητα, τα επίχειρα της τόλμης σου.
"Είναι παράλογο που έχουμε γεννηθεί και παράλογο που πεθαίνουμε", λέει ο Σάρτρ.
Πόσο δίκιο έχει!

Λένα Παππά
(Απο το Μυθιστόρημα "ΧΩΡΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ" εκδόσεις Λιβάνη)

Greg Dallis

2009-10-26T10:15:00.000-07:00

http://www.dallis.gr/

2009-10-26T10:12:00.000-07:00

κάποιος κοιτάει μέσα μου και βλέπει ότι με βλέπει
κάποιος ακούει μέσα μου κι ακούει ότι μ' ακούει
με συναντάει το απόγευμα σε μια γωνιά του δρόμου
μαντεύοντας ποιος θα 'ναι κει κι όσα θα μου συμβούνε

κάποιος που είναι μέσα μου μου χτίζει ένα σπιτάκι
και το γκρεμίζει γρήγορα πριν να το κατοικήσω
κάποιος που είναι πάντοτε μπροστά και δε μ' αφήνει
κλείνοντας και φράζοντας το δρόμο να περάσω

κάποιος κινείται μέσα μου και ξεκινάει σαν τρένο
γεμάτος ανυπόμονους κι ωραίους ταξιδιώτες
κάποιος μου λέει πως είν' αργά και δε θα αρθούν εγκαίρως
να μας γλιτώσουν οι καλοί απ' τις κακές διαθέσεις

κάποιος μου λέει για στάσου ένα λεπτό περίμενε
στάσου να δω ποιος είσαι συ ποιος είν' αυτός πού πάμε
μα ήταν άλλος απ' αυτό που νόμιζα πως ήταν
και που' ναι πάντα μακριά από εκείνου που είναι

κάποιος θυμάται μέσα μου έναν παλιό του φίλο
τότε που πέφταν κανονιές η μια πάνω στην άλλη
κάποιος μου λέει δεν είμαι γω που γράφω αυτήν την ώρα
μα ένα χέρι ελαστικό που σπρώχνει το δικό μου

κάποιος μιλάει μέσα μου όταν μιλάω με κάποιον
και του εξηγεί πως γίνεται το κάθε τι στον κόσμο
πως γίνεται το ανώμαλο απ' το κανονικό
και ο καπνός απ' τη φωτιά πως βγαίνει γαλανόλευκος

κι απ' τη βροχή το σύννεφο πως χαμηλώνει αθόρυβα
κι αδειάζοντας πως πέθαινε επάνω από τα σπίτια
κι από την πόρτα του μυαλού μια σκέψη πως μπαινόβγαινε
αλείβοντας τα λόγια της με της μιλιάς το μέλι

ένας σκορπιός τρυπήθηκε απ' το κεντρί του μόνος
κάποιο ρολόι αδέσποτο μπερδεύοντας τις ώρες
χτυπούσε οκτώ στις έντεκα και δώδεκα στις μία
απάνω στο καμπαναριό ή μέσα στην καρδιά μου

ανοίξτε αμέσως για να μπει αυτός ο κάποιος άλλος
να μπει απ' το παράθυρο όπως μια πεταλούδα
που με κοιτάει όταν κοιτώ μέσα στον εαυτό μου
μες το δικό μου πρόσωπο το πρόσωπο ενός άλλου

Νάνος Βαλαωρίτης, 1963

2009-10-26T10:11:00.000-07:00

2009-10-26T10:10:00.000-07:00

2009-07-31T16:46:00.000-07:00

"Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα"

"Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια"

"Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από 'δω, πήγα κι από 'κει...
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από 'δω, έχασα κι από 'κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ' την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ' το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας"

"Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου 'λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε"

"Όσο μπόρεσα έφερ' αντίσταση σ' αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα"

"Σε σωστή ώρα νυχτώνει"
"Γεμάτος κλειδαρότρυπες.
Πώς να κρυφτώ;
Και φαίνομαι και βλέπω"
"Παρά να με πάρει ο χρόνος,
καλύτερα να με πάρει ο άνεμος"

2009-07-31T16:41:00.000-07:00

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.

Κάτι που θα ‘κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά.
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα’ κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ’ αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιο τρόπο που, ως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ… Σκεφτήτε… Εγώ.
Ένα καράβι… Να σας πάρει, Καίσαρ… Να μας πάρει…
Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ’ οδηγώ.

Μιά μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι’ οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιό απομακρυσμένες
κι’ εγώ σ’ αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
γιά τους αστερισμούς ή γιά τα κύματα
γιά τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν’ ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ’ ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι’ ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει.
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ.

Και μιά γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
– μιά γριά σ’ ένα πολύβουο καφενείο –
μιά αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι’ ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μιά βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιάς Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δήτε – ίσως – τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι’ από πεζό χωμάτινο ένα μνήμα,
δε θα ‘ναι ποιητικώτερο και πι’ όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ’ άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως διαβάζοντας τα να με οικτείρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα ‘τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθήτε.
Κι’ όπως εγώ για έν’ αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθήτε.

Νίκος Καββαδίας

2009-06-07T22:42:00.000-07:00

Κοιτάξτε! Μια πανηγυρική παράσταση είναι,
Σε αυτά τα τελευταία έρημα χρόνια.
Ένα πλήθος αγγέλων φτερωτό, στολισμένο
Με πέπλα, και στα δάκρυα βουτημένο,
Κάθεται σ’ένα θέατρο για να δει
Ένα δράμα από ελπίδες και φόβους καμωμένο,
Ενώ η ορχήστρα στενάζει κάθε τόσο
Τη μουσική των κόσμων.
Μίμοι, στο σχήμα του Υψίστου ντυμένοι,
Σιγομιλάν και σιγομουρμουρίζουν,
Και δώθε κείθε ξεπετάγονται,
Νευρόσπαστα σωστά, που πηγαινώρχονται
Στις διαταγές τεράστιων άμορφων στοιχείων,
Που αλλάζουνε τα σκηνικά μπρός πίσω,
Σαλεύοντας με όρνιου φτερά
Την αόρατη ένα γύρω δυστυχία.
Το ποικιλόμορφο αυτό δράμα, σίγουρα
Δεν θα βολέψει να λησμονηθεί,
Μ’αυτό το φάντασμα που αιώνια κυνηγιέται
Απώνα πλήθος, όπου δε βολεί να το τσακώσει
Μεσ’ έναν κύκλο, όπου αιώνια στρέφοντας
Ματαγυρνά στην ίδια θέση πάντα,
Κι όπου περίσσα τρέλα και πιότερη αμαρτία
Και φρίκη της πλοκής του, ειν’ η ψυχή.
Μα ιδέστε, μεσ’στη χλαλοή των μίμων
Μια χαμόσυρτη μορφή που εισβάλει,
Ένα πράμα αιματοκόκκινο, που νηματόστριφο
Προβάλλει από τα ερημοσκότεινα βάθη της σκηνής.
Σα νήμα γυροστρέφει, γυροστρέφει,
Και σ’αγωνία θνητών οι μίμοι γίνονται βορά του,
Και κλαίνε λυγμικά τα σεραφείμ,
Θωρώντας τις μασέλες του ερπετού,
Από αίμα ανθρώπινο να ξεχειλάνε.
Κι έσβυσαν,έσβυσαν με μιας όλα τα φώτα,
Κι εμπρός απ’ ολες τις τρεμουλιαστές μορφές
Η αυλαία νεκροσάβανο
Πέφτει με τη μανία μιας καταιγίδας,
Ενώ οι άγγελοι χλωμοί κι αποσβησμένοι
Σκώνονται, ρίχτουνε τα πέπλα και βεβαιώνουνε
Πως το έργο αυτό ειν’ η τραγωδία που λέγεται “Ανθρωπος”

E.A.POE

2009-05-30T13:37:00.000-07:00

Please don't lock me out,
What's it all about?
I'll change it all completely,
Won't you let me in,
Don't you need a friend?
If I can help, just call me.
I'm easy come and easy go,
Don't paint it all so sadly.
Before you know the light will shine,
Don't burn out completely.
Locked inside yourself,
You've gotta break out soon.
Come on and try again,
And hear a different tune.

http://www.youtube.com/watch?v=XqeKtqUN2BQ

2009-05-16T14:26:00.000-07:00

Ευρωεκλογές?
Και ποιος νοιάζεται?

2009-05-01T09:30:00.000-07:00

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

2009-05-01T09:14:00.000-07:00

Χρόνε δράκε, η ανάσα σου καυτή από πάνω μου περνάει

πώς τα λεπτά κυλούν; Ποια μοίρα τα έχει σπρώξει πάλι;

στα δευτερόλεπτα σου χρόνε το είναι μου γερνάει

δες πως περνούν οι ώρες σου, απόκοσμη είναι μες το μυαλό μου ζάλη.

Ποιος ήλιος χρόνε τώρα πάνω μου θα λάμπει; Ποια άνοιξη;

για αιώνες μόνος στα πέρατα του χρόνου θ' αργοπεθαίνω

σε ποια χείλια τώρα ευλαβικά θα σκύβω με κατάνυξη;

με ποιο κορμί -αγγέλων φτερά- ψηλά στον ουρανό θα ανεβαίνω

2009-03-06T05:34:00.000-08:00

ΚΑΠΟΙΟΣ

κάποιος κοιτάει μέσα μου και βλέπει ότι με βλέπει
κάποιος ακούει μέσα μου κι ακούει ότι μ' ακούει
με συναντάει το απόγευμα σε μια γωνιά του δρόμου
μαντεύοντας ποιος θα 'ναι κει κι όσα θα μου συμβούνε

κάποιος που είναι μέσα μου μου χτίζει ένα σπιτάκι
και το γκρεμίζει γρήγορα πριν να το κατοικήσω
κάποιος που είναι πάντοτε μπροστά και δε μ' αφήνει
κλείνοντας και φράζοντας το δρόμο να περάσω

κάποιος κινείται μέσα μου και ξεκινάει σαν τρένο
γεμάτος ανυπόμονους κι ωραίους ταξιδιώτες
κάποιος μου λέει πως είν' αργά και δε θα αρθούν εγκαίρως
να μας γλιτώσουν οι καλοί απ' τις κακές διαθέσεις

κάποιος μου λέει για στάσου ένα λεπτό περίμενε
στάσου να δω ποιος είσαι συ ποιος είν' αυτός πού πάμε
μα ήταν άλλος απ' αυτό που νόμιζα πως ήταν
και που' ναι πάντα μακριά από εκείνου που είναι

κάποιος θυμάται μέσα μου έναν παλιό του φίλο
τότε που πέφταν κανονιές η μια πάνω στην άλλη
κάποιος μου λέει δεν είμαι γω που γράφω αυτήν την ώρα
μα ένα χέρι ελαστικό που σπρώχνει το δικό μου

κάποιος μιλάει μέσα μου όταν μιλάω με κάποιον
και του εξηγεί πως γίνεται το κάθε τι στον κόσμο
πως γίνεται το ανώμαλο απ' το κανονικό
και ο καπνός απ' τη φωτιά πως βγαίνει γαλανόλευκος

κι απ' τη βροχή το σύννεφο πως χαμηλώνει αθόρυβα
κι αδειάζοντας πως πέθαινε επάνω από τα σπίτια
κι από την πόρτα του μυαλού μια σκέψη πως μπαινόβγαινε
αλείβοντας τα λόγια της με της μιλιάς το μέλι

ένας σκορπιός τρυπήθηκε απ' το κεντρί του μόνος
κάποιο ρολόι αδέσποτο μπερδεύοντας τις ώρες
χτυπούσε οκτώ στις έντεκα και δώδεκα στις μία
απάνω στο καμπαναριό ή μέσα στην καρδιά μου

ανοίξτε αμέσως για να μπει αυτός ο κάποιος άλλος
να μπει απ' το παράθυρο όπως μια πεταλούδα
που με κοιτάει όταν κοιτώ μέσα στον εαυτό μου
μες το δικό μου πρόσωπο το πρόσωπο ενός άλλου

(Νάνος Βαλαωρίτης, 1963

2009-02-22T02:05:00.000-08:00

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος

για να γεννηθείτε

αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία

δεν είναι πάντα

και τόσο διασκεδαστική

αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης

που και που

όταν όλα πάνε καλά

γιατί ακόμα και στον παράδεισο

δεν τραγουδούν

όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος

για να γεννηθείτε

αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν

όλη την ώρα

ή έστω απλώς λιμοκτονούν

κάποιες ώρες

στο κάτω κάτω δεν πειράζει

αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος

για να γεννηθείτε

αν δεν σας πολυνοιάζουν

λίγα ψόφια μυαλά

στις ψηλότερες θέσεις

ή μια δυο βόμβες

που και που

στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα

ή άλλες τέτοιες απρέπειες

απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας

με τους διακεκριμένους άνδρες της

και τους κληρικούς της

και τους λοιπούς αστυφύλακες

και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της

και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της

και τις άλλες δυσκοιλιότητες

που η τρελή μας σάρκα

θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος

για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες

και να κάνεις έρωτα

και να είσαι λυπημένος

και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις

2009-02-21T04:22:00.000-08:00

Εμείς,
ο καθένας από μας,
κρατάμε μέσα στη γροθιά μας
τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος.

2009-02-21T04:17:00.000-08:00

1,2,3,4,8,16, χρόνια, χιλιάδες, εκατομμύρια.

Όρθιος
Αρκεί
Κοίτα τον ήλιο
Θα μείνεις για καιρό βουβός
Ψελλίζω αγουροξυπνημένος:
"ποιος μουγκρίζει;
ποιος τολμάει να κάνει εντός μου την καρδιά μου να βομβίζει;"

Ξυπνούν λησμονημένοι πόθοι στην καρδιά μου
και το μυαλό μου
άρρωστο
χίμαιρες χτίζει.
Τώρα
πάνω στη γη, το δίχως άλλο,
όλα καινούργια θάναι.
Θάχουνε πάρει τα χωριά το βάρος τους από την άνοιξη αρωματισμένη.
Η κάθε πολιτεία το δίχως άλλο θάναι φωταγωγημένη.
Τα πάντα θάναι ένα τραγούδι μιας χαρούμενης φαμίλιας
που τα μάγουλά της λάμπουν

2009-02-21T04:13:00.000-08:00

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν
στους δρόμους του κορμιού σου.
Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -
με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.
Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!

Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου
που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.
Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!
Είναι η πυρκαγιά!
Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο
τώρα που η καμμένη μου ζωή πετάει
προς το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,
είναι καταιγισμός από ορμές,
προσέγγιση του απίθανου,
αλλά υπάρχεις εσύ,
υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,
και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -
όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω
για να σε επιθυμώ,
για να σε δεχτώ!

2008-09-05T10:23:00.000-07:00

“Ακούστε, ακούστε με! Αν ετρέμανε
στην κούνια τα βυζασταρούδια,
εμένα με νανούρισαν,
των αντρειωμένων τα τραγούδια.
Εμέ, λεχώνα η μάνα μου,
στην μπόρα τη μαρτιάτικη
που ‘χε τα ουράνια ανοίξει,
εσκώθη και με πήρε στην αγκάλη της
τον πρώτο κεραυνό για να μου δείξει!
Μάνα φωτιά με βύζαξες
κ’ είναι η καρδιά μου αστέρι;”
(Αλαφροϊσκιωτος)
Α.Σικελιανός

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.
O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

2008-09-05T10:20:00.000-07:00

Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν
στους δρόμους του κορμιού σου.
Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -
με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.
Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!

Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου
που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.
Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!
Είναι η πυρκαγιά!
Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο
τώρα που η καμμένη μου ζωή πετάει
προς το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,
είναι καταιγισμός από ορμές,
προσέγγιση του απίθανου,
αλλά υπάρχεις εσύ,
υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,
και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -
όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω
για να σε επιθυμώ,
για να σε δεχτώ!

Πάμπλο Νερούδα

2008-09-05T10:18:00.000-07:00

Βάζοντας τα λουλούδια στο νερό δεν μεριμνάς.
Τους λες το πρώτο ψέμα
να ονειρεύονται τα απελπίζεις.
ΚΙΚΗ.ΔΗΜΟΥΛΑ
ΡΙΨΑΣΠΙΣ

2008-05-31T07:25:00.000-07:00

Δοκιμάζω τα όρια τής αντοχής μου

όταν υπερβαίνω τα σύνορα τής λογικής.

Ξεκινώ ένα δύσκολο ταξίδι

χωρίς συνοδοιπόρο.

(Αν μάθεις να βιώνεις τη μοναξιά,

μονάχα τότε επιβιώνεις)

Εγώ είμαι εγώ,

ακόμα και όταν δεν συνειδητοποιώ ποιoς είμαι,

όταν δεν αναγνωρίζω πράξεις ή λόγια μου,

όταν κάθε εξωτερική σύγκρουση τρέπεται σε ενδόμυχη.

Κάτι τέτοιες στιγμές

ψάχνω την παρηγοριά στα σοκάκια τής Νύχτας,

αναζητώ την ανακούφιση στις πλατείες τής Μοναξιάς,

διαβαίνοντας τη λεωφόρο τής Θλίψης.

Μού έχει μείνει μια μόνη αξία·

Μον-αξιά…

Εκεί που τελειώνει η μελαγχολία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη

αρχίζει το όνειρο.

Σε κάθε τοίχο βλέπω ζωγραφισμένη τη Ματαιότητα

με χρώματα θαλασσινής ψυχής.

Τα παραμύθια ποτέ δεν μιλούσαν για δράκους

που επιβίωναν.

Το κακό πάντοτε εξορκιζόταν,

τα πριγκιπόπουλα ζούσαν ευτυχισμένα.

Κανείς δεν μού μιλούσε για τον πόνο,

για να μην πληγωθώ πρόωρα.

Με σκότωσαν, όμως, και με σκοτώνουν ακόμα

ακόμα και την ώρα που προσδοκώ την Ανάσταση

πάνω στα συντρίμμια μιας χαμένης ζωής

που δόθηκε πίσω στον Δημιουργό της...

2008-05-31T07:20:00.000-07:00

Σ’ αυτές τις σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ

για να’ βρω τα παράθυρα. – Όταν ανοίξει

ένα παράθυρο θα’ ναι παρηγορία.-

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ

να τα’ βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.

Ίσως το φως θα’ ναι μια νέα τυραννία.

Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.
....
Κ.Π.Καβάφης

2008-05-31T07:13:00.000-07:00

2008-05-31T07:10:00.000-07:00

Σταματούσαν οι δείχτες τού ρολογιού,

εξουθενωμένοι από το αιώνιο δρομολόγιο.

Τα σύννεφα πύκνωναν και αργοσκούραιναν,

ενώ στον ουρανό ξεσπούσαν τα τελευταία δάκρυα.

Ξεκινούσε ένα μεγάλο ταξίδι,

τόσο όμοιο και τόσο διαφορετικό από τα άλλα.

Ακόμα και το χώμα πενθούσε.

Η ιερότερη στιγμή γινόταν φθινοπωρινή στάχτη.

Όχι, δεν πέθαινε κάποιος θνητός.

Τα ζώα ούρλιαζαν στο δάσος,

λες και είχαν λαβωθεί ταυτόχρονα όλα.

Τα δέντρα αποχωρίζονταν τα φυλλώματά τους.

Λουλούδια δεν άνθιζαν.

Ο αέρας δυσκολευόταν ν’ αναπνεύσει.

Κάτι ακινητοποιούσε τούς ανθρώπους.

Ο ήλιος φοβόταν ν’ ανατείλει.

Το φεγγάρι δίσταζε να προβάλει.

Το κενό βασίλευε, το χάος,

όπως πριν δημιουργηθεί το Σύμπαν.

Μα τι συνέβαινε;

Πέθαινε η ίδια η Ψυχή,

που κάποιοι μάς διαβεβαίωναν ότι είναι αθάνατη.

Η παραίτηση ήταν εύκολη.

Οπισθοδρόμηση – όχι πορεία προς τα εμπρός.

Τόσο φτωχή η ανθρώπινη διάγνωση:

αυτοκτονία...

2008-05-31T07:05:00.000-07:00

Εσείς θα καταφέρετε;

Αμέσως άλλαξα σα σκίτσο τη ημέρα,
ρίχνοντας την μπογιά απ’ τον κουβά,
έδειξα πάνω στην ανάγλυφή μας σφαίρα
ανάγλυφα του κόσμου τα καλά και τα στραβά.
Στα λέπια των ψαριών τα κρύα
εύκολα διάβασα τα δόγματα της κοσμοσυρροής.
Εσείς
θα καταφέρετε
να παίξετε τη νυκτωδία, σε ένα φλάουτο
από σωλήνες της υδρορροής;.....Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

2008-05-31T07:02:00.000-07:00

Κάποτε μια νύχτα θ' ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων γιά να
περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα' χουν πεθάνει, στις ράγες θα φυτρώνουν
μαργαρίτες απ' τα παιδικά μας πρωϊνά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος απο τόσους χειμώνες
τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν,
οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι
που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ' την τύχη ή τις αντιξοότητες,αλλά
απ' αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό
κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε
έξω
όπως απόψε σε τούτο το έρημο τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με
τους νεκρούς μου φίλους.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα
δε θα γραφτούν ποτέ...
Tάσος Λειβαδίτης

2008-05-17T00:30:00.000-07:00

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι
τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.
Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

2008-03-27T11:54:00.000-07:00

Είναι μέρες που νομίζεις πως η ζωή σ' εξαπάτησε
Πως κρατούσε τόσον καιρό κρυφό το πιο άδικο παιχνίδι της
Για να παίξει σήμερα μαζί σου

Είναι φορές που ο ήλιος έχει δύσει απ' το πρωί
Και το μικρό παιδί μέσα σου φοβάται να περιμένει το σούρουπο
Μα πόσο σκοτεινότερο μπορεί κι αυτό να είναι;

Είναι στιγμές που θέλεις να χωρίσεις απ' αυτήν
Κι όμως η καρδιά σου συνεχίζει να χτυπά, ανυπάκουα, αδιάκοπα
Απλά και μόνο γιατί έτσι έχει μάθει

Ήταν και κάποτε που κάθε αυγή έφερνε μια νέα χαρά
Και κάθε λιόγερμα άφηνε πίσω μια συγκίνηση
Μα έχεις τόσον καιρό ν' ακούσεις τούτο το παραμύθι, που το 'χεις ξεχάσει
Ίσως μάλιστα να σε ξέχασε κι εκείνο...

2008-01-14T11:52:00.001-08:00

2008-01-11T15:54:00.000-08:00

Οι φίλοι : Δεν ζητούν ποτέ φαγητό

Οι Έλληνες φίλοι : Είναι η αιτία που δεν έχεις φαγητό!

Οι φίλοι: Θα σου πούνε "γεια"

Οι Έλληνες φίλοι : Θα σου δώσουν μια μεγάλη αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί.

Οι φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου "Κύριε" και "Κυρία"

Οι Έλληνες φίλοι: Αποκαλούν τους γονείς σου "Θείε" και "Θεία" !

Οι φίλοι : Δεν σ' έχουν δει ποτέ να κλαίς

Οι Έλληνες φίλοι : Κλαίνε μαζί σου.

Οι φίλοι: Τρώνε στο τραπέζι σου και φεύγουν

Οι Έλληνες φίλοι : Ξοδεύουν ώρες τρώγοντας, μιλώντας, γελώντας και απλά
κάνοντας παρέα.

Οι φίλοι: Δανείζονται δικά σου πράγματα για λίγες μέρες και σου τα
επιστρέφουν.

Οι Έλληνες φίλοι : Κρατούν τα δανεικά πράγματα μέχρι να ξεχάσεις ότι είναι
δικά σου!

Οι φίλοι: Γνωρίζουν αρκετά πράγματα για σένα

Οι Έλληνες φίλοι: Μπορούν να γράψουν βιβλίο για σένα με πολλές λεπτομέρειες.

Οι φίλοι: Σε παρατάνε αν αυτό κάνει και ο πολύς κόσμος.

Οι Έλληνες φίλοι: Έχουν χεσμένο τον κόσμο και είναι μαζί σου.

Οι φίλοι: Χτυπούν την πόρτα σου ή παίρνουν τηλέφωνο όταν θέλουν να σ'
επισκεφτούν.

Οι Έλληνες φίλοι: Μπαίνουν μέσα και φωνάζουν, "Ήρθα!" !

Οι φίλοι: Είναι για λίγο...

Οι Έλληνες φίλοι: Είναι για μια ζωή!

Οι φίλοι: Θα αγνοήσουν αυτό το κείμενο.

Οι Έλληνες φίλοι: Θα το προωθήσουν στους φίλους τους. (στανταρρρρρρ!!!!)

2008-01-10T06:32:00.000-08:00

............Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα
Παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση.
Αυτοί που πέρασαν
Με ολόισια μάτια, στου θάνατου τ' άλλο Βασίλειο
Μας θυμουνται - αν καθόλου - όχι ως χαμένες
Βίαιες ψυχές, μα μοναχά
Ώς κούφιους ανθρώπους
Τους βαλσαμωμένους ανθρώπους.
Μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
Στου θάνατου τ' ονειρικό βασίλειο
Αυτά δεν εμφανίζονται:
Εκεί, τα μάτια είναι..................T.S.Eliot

2008-01-04T11:49:00.000-08:00

Αν θυμούμαι, δεν είναι που νικήθηκα
Δεν είναι που επιδίωξα μιάν αγοραία λύση
Όλα συγκλίνουνε μπροστά σ εκείνο που έρχεται
Αδιάλειπτο, ανεξίτηλο, στίγμα στο πρόσκαιρο.
Να ξεχωρίσεις, αν υπάρχει, μια Στιγμή
Σ αλλεπαλλήλων χρόνων στείρα διαιώνιση
Για κείνο που έρχεται, φραγμός σε μια παράσταση,
Σαν περιζήτητη αμοιβή φτηνής ζωής . .........................Αναγνωστάκης

2007-12-30T06:27:00.000-08:00

Κάποιες φορές η απομόνωση μου λείπει...
μα και η αποξένωση πλέον... αντικαταστάτρια άξια...
ενδόψυχη αμαρτία κρυφή
καμμιά φορά... θαρρώ απαγορευμένη...
θέλω τόσα κι όμως δεν τα έχω...
πρέπει τόσα κι όμως δεν μπορώ...
προσπαθώ συναισθήματα να μαζέψω...
κι όμως... όλα σκορπίζουν
σαν μπίλιες που τις χτύπησα με κάποια μεγαλύτερη..
το βλέπω... παρέμειναν παιχνίδια...
Παίζουμε...
παίζουμε θαρρείς και μαθαίνουμε ακόμη
κι όμως μεγαλώσαμε λένε... επειδή
ξέρουμε το τέλος για όποια αρχή κι αν φτιάξουμε...
κι απλώς το κρύβουμε
πίσω από το δάχτυλο που αγγίζει την ψυχή μας
το ίδιο δάχτυλο που γνέφει αρνητικά
το ίδιο δάχτυλο που πιέζει την σκανδάλη...
το ίδιο δάχτυλο που έδειξε και πρόδωσε...
το ίδιο δάχτυλο που ξύνει το κεφάλι μας αμήχανα
όταν δεν καταλαβαίνουμε
το γιατί παρόλο που μεγαλώσαμε
όλα συνεχίζουν να μας μοιάζουνε παιχνίδια...
θα συνεχίσω να παίζω μέχρι το παιχνίδι να τελειώσει
κι είτε νικητής είτε χαμένος
θα ξέρω πως τουλάχιστον έπαιξα...
φώναξα, γέλασα, έκλεψα, αδίκησα
μάλωσα, απέρριψα, συνεργάστηκα,
συναγωνίστηκα κι ανταγωνίστηκα
κι εν τέλει όχι για να κερδίσω...
αλλά ίσως επειδή δεν έπαψα να είμαι παιδί
ακόμα κι όταν κάποιοι, πιθανόν όχι κακόβουλα,
με έπεισαν πως μεγάλωσα...
επειδή άλλαξα παιχνίδια...

2007-12-30T06:21:00.001-08:00

Ακούς το σάλπισμα και αναστενάζεις
ξέρεις ότι υπάρχουν ΠΡΑΓΜΑΤΑ
που μπορούν όλους μας να νικήσουν.

Ακούς την μελωδία της νύκτας
με την γλυκιά πνοή της,
ξέρεις ότι κάτι γίνεται εκεί κάτι συμβαίνει,
κι όμως επιμένεις :
είναι ο νους που μας κυβερνά .........

Είναι και αυτός συλλογισμός ακούω και σωπαίνω.
Χαμένη είναι η ελπίδα μου όταν σε πληγώνω
και το ξέρω βλέπω το δάκρυ σου
που λάμπει στο σκοτάδι και σκέφτομαι.
Βλέπω το περιβάλλον που πεθαίνει και σκέφτομαι
Βλέπω τον ίσκιο μου και σκέφτομαι
σκέφτομαι σκέφτομαι σκέφτομαι.

Ακούω την μελωδία της νύκτας τις νότες της νύκτας,
το κρύο της νύκτας και σκέφτομαι.
σκέφτομαι πόσες φορές τα όνειρα
μοιάζουν εύκολα γίνονται αληθινά μόνο με κόπους όμως.
Είναι ένα όνειρο που ΠΡΕΠΕΙ
να γίνει πραγματικότητα πρέπει πρέπει σκέφτομαι.

2007-12-30T06:15:00.000-08:00

Ανοίγω τα παράθυρα της φωτογραφίας
ν' αεριστεί. Έμεινε καιρό κλεισμένη
όπως πολλά εξοχικά παρελθόντα.
Είσαι στο μπαλκόνι. Με την καλή παλιά σου
στάση· όρθιος· φοράς την έγχρωμη επίγεια
εφαρμοστή στολή των επιπέδων: μια κεραμιδένια
στέγη το φουσκωτό μπουφάν του πεύκου,
μπαλωμένο μ' ενδιάμεση θάλασσα
στα μέρη που σκίστηκαν τα κλαδιά
παίζοντας με δυνατούς ανέμους.
Είναι σε παλίρροια τα περιβόλια
Έχουν ανέβει ως τα τηλεγραφόξυλa
και κρέμονται λεμόνια στα καλώδια
άγουρα εορταστικά γλομπάκια.
Κάνεις υποστολή ηλίου.
Ανεβάζεις την τέντα συνθλίβοντας
πάνινα λουλούδια. Ανυπόμονος περιστρέφεις
την κίνηση σα να 'ναι ο ίσκιος το δυσεύρετο.
Ως εδώ λογικά συμπεριφέρεται ή φωτογραφία.
Ώσπου εμφανίζομαι εγώ, παρανοϊκά νεόφερτη
στην εικόνα σαν με πλαστικήν αφαίρεση.
Ενώ ήμουν μαζί σου εξ αρχής
κοινοκτήμων της παλίρροιας και των περιβολιών
λίγο πιο πίσω από σένα καθισμένη
σ' ένα πολύ αναπαυτικό pliant μειδίαμα μου
μοιάζει τώρα
σαν μόλις να προστέθηκα στη φωτογραφία.
Με σημερινό το πρόσωπο μου, μαύρο βλέμμα
μακρύ σέρνεται ή ουρά του χάμω στο μπαλκόνι
λες πώς κάλεσε εμένα το επίσημο σκοτάδι.
Τείνομαι άπνους σα να θέλω
να σε απομακρύνω από την τέντα
μη σου πέσει κι άλλο
νταμάρι ίσκιου απάνω σου.
Αρκετά ανήλιος έγινες.
Πώς ενημερώθηκε ή φωτογραφία.
Χρόνος αληθινός σε χρόνο χάρτινο πώς μπήκε.
Με ποιαν οικειότητα ή οδύνη
μίλησε στην απάθεια των αψύχων.
Άραγε τι βαθύτερο να είναι αυτά τα άψυχα.
Μήπως τίποτα ζωές προηγούμενες εμψύχων
πού με την πρώτη επώδυνη ευκαιρία υποτροπιάζουν;
...Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

2007-12-29T15:02:00.001-08:00

Δεν γεμίζουν οι σελίδες δίχως σοβαρό λόγο
Δεν χαρίζεις εύκολα λουλούδια
Δεν σπαταλάς εύκολα το χρόνο σου
Δεν τα λες όλα στους φίλους σου
Δεν στήνονται οι υπέροχες εμπειρίες
Δεν συμβαίνουν πάντα τα σωστά
Δεν μπορείς να γεμίσεις γεμάτα μπουκάλια
Δεν πατάς φρένο αν δεν χρειάζεται
Δεν σκαλίζεται η ζωή στο χαρτί
Δεν αργείς να καταλάβεις
Δεν σκίζονται οι σελίδες δίχως σοβαρό λόγο

2007-12-29T14:56:00.001-08:00

Κάπου άκουσα να λένε πως καλός ταξιδιώτης
δεν είναι αυτός που δεν ξέρει από που ξεκίνησε,
αλλά εκείνος που δεν ξέρει που πηγαίνει.

2007-12-29T14:47:00.000-08:00

2007-12-29T14:43:00.001-08:00

Τα μικρά σιωπηλά αστέρια κοιτάζεις
τρύπες φωτιάς, μαρτυρία ομορφιάς
τα θαυμάζεις, ένα με δαύτα λαχταράς
να γίνεις, σκουλαρίκι του θεού Ουρανού
και να κρέμεσαι για πάντα.
κι όπως συνεχίζεις κι ονειρεύεσαι
φωνές τιποτένιες, απ'το πουθενά
σ'εμποδίζουν τις σκέψεις να γεύεσαι
και σου λένε "Προσπέρνα"..

....και τέλος... τρεξε πιο γρήγορα
προσπέρνα τα πάντα
άσε πίσω τον εαυτό σου που χάνεται
άσε πίσω εμένα που αδίκως σου μιλώ
μα προπαντός μην ξεχάσεις και προσπέρνα
τις φωνές που στο λένε αυτό,
τις κραυγές που φωνάζουν "Προσπέρνα"
και να θυμάσαι ένα...
ποτέ μην σταματήσεις για κανένα
γιατί κανείς δεν θα σου πει

"Ευχαριστώ"...

2007-12-29T14:41:00.001-08:00

Αρκετά είδα .
Το όραμα αντάμωσα σε όλους τους αιθέρες .
Αρκετά πήρα .
Βόμβος των πόλεων , το βράδυ και στον ήλιο και πάντα .
Αρκετά γνώρισα .
Τις στάσεις της ζωής .
Βόμβοι και οράματα .
Ξεκίνημα μέσα σε καινούργιες αγάπες και θορύβους

2007-12-29T14:36:00.000-08:00

Ο Χρόνος μας , μιά διάσταση που δεν εντοπίζουμε ποτέ ,ο Χρόνος

μας που δεν οριοθετείται, ο Χρόνος μας που φεύγει ,τρέχει και χάνεται...

Πως μπορεί κανείς να παγιδεύσει το Χρόνο; Πως μπορεί να

σταματήσει το ανελέητο ταξίδι της άμμου μέσα στην κλεψύδρα;

Πως ξαναζωντανεύει το κλάσμα ενός δευτερολέπτου που έχει

γίνει παρελθόν;

Το ανοιγόκλεισμα ενός διαφράγματος , ο ξερός ήχος της φωτογραφικής

μηχανής είναι το μαγικό ραβδί που σταματά για μας το Χρόνο.

Μιά φωτογραφία μπορεί να προσδιορίσει μιά σκέψη, ένα συναίσθημα,

το άρωμα ενός τοπίου ,το χρώμα ,την αίσθηση του αέρα ,οτιδήποτε πέρασε

από μπρός μας και το κλίκ κατάφερε να το κρατήσει για πάντα μπροστά

στα μάτια μας.

Πόσα κλίκ δεν έχουν γίνει μάρτυρες και στοιχεία γεγονότων που έχουν

περάσει στην παγκόσμια ιστορία!!

Πως ένα κλίκ αιχμαλωτίζει το παιδικό βλέμμα ένος κουρασμένου πιά

ηλικιωμένου!

Πόσες πληροφορίες μπορούμε να αντλήσουμε για τις εποχές περασμένων

δεκαετιών; Πως από τα τριμένα πανωφόρια και τα δαντελωτά φορέματα

του '30 ,'40,'50 περνάμε στην σύγχρονη μόδα ,στο lifestyle ;!!

Πως το τρομοκρατημένο βλέμμα του γυμνού παιδιού γίνεται ο καταλύτης

και ξεσηκώνει μέσα μας την αντίδραση απέναντι στον όλεθρο της πυρηνικής

καταστροφής βάζοντας γκέμια στις φιλοδοξίες μας;!!

Πως τα σκληρά αποφασιστικά μάτια του Τσέ γίνονται σύμβολο επανάστασης ,

σύμβολο ελευθερίας;!

Ενα κλίκ ,η αιχμαλωσία μιας σταγόνας Χρόνου ,το πέρασμα στην αιωνιότητα.

Η Φωτογραφία το δικό μας όπλο ενάντια στην λήθη!

PhOtOGrApHy and PaINtInG by GREGORY DALLIS

Μητέρα κι αδερφήδωσ' μου μια ελπίδα, δωσ' μου μιαν ευχήη αγάπη ν' απλωθείπαντοτινή στη γη σαν προσευχή.

color

Waiting

Μια πλατεία

Greg Dallis

Μητέρα κι αδερφή
δωσ' μου μια ελπίδα,
δωσ' μου μιαν ευχή
η αγάπη ν' απλωθεί
παντοτινή στη γη σαν προσευχή.