Urban landscapes with the human presence absent but also so much present

Waiting

Μια πλατεία

Έκστασις
Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι
τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.
Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

Εγώ
Αν στα δεκάδες άσκοπα εγώ
Που βλέπεις να τριγυρνάν στο δρόμο
Βλεπεις το δικό σου
...εχεις πρόβλημα.
'Ακου ειρωνία...
Η μάζα είναι πολύ εγω-ίστρια.
Θέλει να μας αλέσει όλους
Γι' αυτό να είστε εγωιστές.
Αλλά δεν είναι εύκολο
Να μην καταντήσεις γελοίος.
Πρέπει να ξέρεις πόσο εγωιστής
Σου επιτρέπει να είσαι το εγώ σου.

Η ζωή είνια ένας λαβύρινθος. Τόσο περίπλοκη και παράλογη, τόσο δεμένη με το μυστήριο.
Κι ο εαυτός μας ο ίδιος είναι ένας λαβύρινθος, απ΄όπου παλεύουμε με τα όνειρα μας να βγούμε στο φως.
Και μια μέρα πεθαίνουμε, ανεξήγητα κι απροειδοποίητα και, βεβαίως, αθέλητα. Και δεν ξέρουμε ούτε τότε αν έτσι ξεμπερδεύουμε ή αρχίζουμε πάλι απ΄την αρχή.
Δεν υπάρχει έλεος για σένα, φίλε, απ΄τη στιγμή που τόλμησες να γεννηθείς. Οφείλεις πια να υποστείς την πραγματικότητα, τα επίχειρα της τόλμης σου.
"Είναι παράλογο που έχουμε γεννηθεί και παράλογο που πεθαίνουμε", λέει ο Σάρτρ.
Πόσο δίκιο έχει!

Λένα Παππά
(Απο το Μυθιστόρημα "ΧΩΡΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ" εκδόσεις Λιβάνη)

Greg Dallis

http://www.dallis.gr/