Έκστασις
Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι
τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.
Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

Εγώ
Αν στα δεκάδες άσκοπα εγώ
Που βλέπεις να τριγυρνάν στο δρόμο
Βλεπεις το δικό σου
...εχεις πρόβλημα.
'Ακου ειρωνία...
Η μάζα είναι πολύ εγω-ίστρια.
Θέλει να μας αλέσει όλους
Γι' αυτό να είστε εγωιστές.
Αλλά δεν είναι εύκολο
Να μην καταντήσεις γελοίος.
Πρέπει να ξέρεις πόσο εγωιστής
Σου επιτρέπει να είσαι το εγώ σου.

Η ζωή είνια ένας λαβύρινθος. Τόσο περίπλοκη και παράλογη, τόσο δεμένη με το μυστήριο.
Κι ο εαυτός μας ο ίδιος είναι ένας λαβύρινθος, απ΄όπου παλεύουμε με τα όνειρα μας να βγούμε στο φως.
Και μια μέρα πεθαίνουμε, ανεξήγητα κι απροειδοποίητα και, βεβαίως, αθέλητα. Και δεν ξέρουμε ούτε τότε αν έτσι ξεμπερδεύουμε ή αρχίζουμε πάλι απ΄την αρχή.
Δεν υπάρχει έλεος για σένα, φίλε, απ΄τη στιγμή που τόλμησες να γεννηθείς. Οφείλεις πια να υποστείς την πραγματικότητα, τα επίχειρα της τόλμης σου.
"Είναι παράλογο που έχουμε γεννηθεί και παράλογο που πεθαίνουμε", λέει ο Σάρτρ.
Πόσο δίκιο έχει!

Λένα Παππά
(Απο το Μυθιστόρημα "ΧΩΡΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ" εκδόσεις Λιβάνη)

Greg Dallis

http://www.dallis.gr/

κάποιος κοιτάει μέσα μου και βλέπει ότι με βλέπει
κάποιος ακούει μέσα μου κι ακούει ότι μ' ακούει
με συναντάει το απόγευμα σε μια γωνιά του δρόμου
μαντεύοντας ποιος θα 'ναι κει κι όσα θα μου συμβούνε

κάποιος που είναι μέσα μου μου χτίζει ένα σπιτάκι
και το γκρεμίζει γρήγορα πριν να το κατοικήσω
κάποιος που είναι πάντοτε μπροστά και δε μ' αφήνει
κλείνοντας και φράζοντας το δρόμο να περάσω

κάποιος κινείται μέσα μου και ξεκινάει σαν τρένο
γεμάτος ανυπόμονους κι ωραίους ταξιδιώτες
κάποιος μου λέει πως είν' αργά και δε θα αρθούν εγκαίρως
να μας γλιτώσουν οι καλοί απ' τις κακές διαθέσεις

κάποιος μου λέει για στάσου ένα λεπτό περίμενε
στάσου να δω ποιος είσαι συ ποιος είν' αυτός πού πάμε
μα ήταν άλλος απ' αυτό που νόμιζα πως ήταν
και που' ναι πάντα μακριά από εκείνου που είναι

κάποιος θυμάται μέσα μου έναν παλιό του φίλο
τότε που πέφταν κανονιές η μια πάνω στην άλλη
κάποιος μου λέει δεν είμαι γω που γράφω αυτήν την ώρα
μα ένα χέρι ελαστικό που σπρώχνει το δικό μου

κάποιος μιλάει μέσα μου όταν μιλάω με κάποιον
και του εξηγεί πως γίνεται το κάθε τι στον κόσμο
πως γίνεται το ανώμαλο απ' το κανονικό
και ο καπνός απ' τη φωτιά πως βγαίνει γαλανόλευκος

κι απ' τη βροχή το σύννεφο πως χαμηλώνει αθόρυβα
κι αδειάζοντας πως πέθαινε επάνω από τα σπίτια
κι από την πόρτα του μυαλού μια σκέψη πως μπαινόβγαινε
αλείβοντας τα λόγια της με της μιλιάς το μέλι

ένας σκορπιός τρυπήθηκε απ' το κεντρί του μόνος
κάποιο ρολόι αδέσποτο μπερδεύοντας τις ώρες
χτυπούσε οκτώ στις έντεκα και δώδεκα στις μία
απάνω στο καμπαναριό ή μέσα στην καρδιά μου

ανοίξτε αμέσως για να μπει αυτός ο κάποιος άλλος
να μπει απ' το παράθυρο όπως μια πεταλούδα
που με κοιτάει όταν κοιτώ μέσα στον εαυτό μου
μες το δικό μου πρόσωπο το πρόσωπο ενός άλλου

Νάνος Βαλαωρίτης, 1963