Κάποιες φορές η απομόνωση μου λείπει...
μα και η αποξένωση πλέον... αντικαταστάτρια άξια...
ενδόψυχη αμαρτία κρυφή
καμμιά φορά... θαρρώ απαγορευμένη...
θέλω τόσα κι όμως δεν τα έχω...
πρέπει τόσα κι όμως δεν μπορώ...
προσπαθώ συναισθήματα να μαζέψω...
κι όμως... όλα σκορπίζουν
σαν μπίλιες που τις χτύπησα με κάποια μεγαλύτερη..
το βλέπω... παρέμειναν παιχνίδια...
Παίζουμε...
παίζουμε θαρρείς και μαθαίνουμε ακόμη
κι όμως μεγαλώσαμε λένε... επειδή
ξέρουμε το τέλος για όποια αρχή κι αν φτιάξουμε...
κι απλώς το κρύβουμε
πίσω από το δάχτυλο που αγγίζει την ψυχή μας
το ίδιο δάχτυλο που γνέφει αρνητικά
το ίδιο δάχτυλο που πιέζει την σκανδάλη...
το ίδιο δάχτυλο που έδειξε και πρόδωσε...
το ίδιο δάχτυλο που ξύνει το κεφάλι μας αμήχανα
όταν δεν καταλαβαίνουμε
το γιατί παρόλο που μεγαλώσαμε
όλα συνεχίζουν να μας μοιάζουνε παιχνίδια...
θα συνεχίσω να παίζω μέχρι το παιχνίδι να τελειώσει
κι είτε νικητής είτε χαμένος
θα ξέρω πως τουλάχιστον έπαιξα...
φώναξα, γέλασα, έκλεψα, αδίκησα
μάλωσα, απέρριψα, συνεργάστηκα,
συναγωνίστηκα κι ανταγωνίστηκα
κι εν τέλει όχι για να κερδίσω...
αλλά ίσως επειδή δεν έπαψα να είμαι παιδί
ακόμα κι όταν κάποιοι, πιθανόν όχι κακόβουλα,
με έπεισαν πως μεγάλωσα...
επειδή άλλαξα παιχνίδια...

Ακούς το σάλπισμα και αναστενάζεις
ξέρεις ότι υπάρχουν ΠΡΑΓΜΑΤΑ
που μπορούν όλους μας να νικήσουν.

Ακούς την μελωδία της νύκτας
με την γλυκιά πνοή της,
ξέρεις ότι κάτι γίνεται εκεί κάτι συμβαίνει,
κι όμως επιμένεις :
είναι ο νους που μας κυβερνά .........

Είναι και αυτός συλλογισμός ακούω και σωπαίνω.
Χαμένη είναι η ελπίδα μου όταν σε πληγώνω
και το ξέρω βλέπω το δάκρυ σου
που λάμπει στο σκοτάδι και σκέφτομαι.
Βλέπω το περιβάλλον που πεθαίνει και σκέφτομαι
Βλέπω τον ίσκιο μου και σκέφτομαι
σκέφτομαι σκέφτομαι σκέφτομαι.

Ακούω την μελωδία της νύκτας τις νότες της νύκτας,
το κρύο της νύκτας και σκέφτομαι.
σκέφτομαι πόσες φορές τα όνειρα
μοιάζουν εύκολα γίνονται αληθινά μόνο με κόπους όμως.
Είναι ένα όνειρο που ΠΡΕΠΕΙ
να γίνει πραγματικότητα πρέπει πρέπει σκέφτομαι.

Ανοίγω τα παράθυρα της φωτογραφίας
ν' αεριστεί. Έμεινε καιρό κλεισμένη
όπως πολλά εξοχικά παρελθόντα.
Είσαι στο μπαλκόνι. Με την καλή παλιά σου
στάση· όρθιος· φοράς την έγχρωμη επίγεια
εφαρμοστή στολή των επιπέδων: μια κεραμιδένια
στέγη το φουσκωτό μπουφάν του πεύκου,
μπαλωμένο μ' ενδιάμεση θάλασσα
στα μέρη που σκίστηκαν τα κλαδιά
παίζοντας με δυνατούς ανέμους.
Είναι σε παλίρροια τα περιβόλια
Έχουν ανέβει ως τα τηλεγραφόξυλa
και κρέμονται λεμόνια στα καλώδια
άγουρα εορταστικά γλομπάκια.
Κάνεις υποστολή ηλίου.
Ανεβάζεις την τέντα συνθλίβοντας
πάνινα λουλούδια. Ανυπόμονος περιστρέφεις
την κίνηση σα να 'ναι ο ίσκιος το δυσεύρετο.
Ως εδώ λογικά συμπεριφέρεται ή φωτογραφία.
Ώσπου εμφανίζομαι εγώ, παρανοϊκά νεόφερτη
στην εικόνα σαν με πλαστικήν αφαίρεση.
Ενώ ήμουν μαζί σου εξ αρχής
κοινοκτήμων της παλίρροιας και των περιβολιών
λίγο πιο πίσω από σένα καθισμένη
σ' ένα πολύ αναπαυτικό pliant μειδίαμα μου
μοιάζει τώρα
σαν μόλις να προστέθηκα στη φωτογραφία.
Με σημερινό το πρόσωπο μου, μαύρο βλέμμα
μακρύ σέρνεται ή ουρά του χάμω στο μπαλκόνι
λες πώς κάλεσε εμένα το επίσημο σκοτάδι.
Τείνομαι άπνους σα να θέλω
να σε απομακρύνω από την τέντα
μη σου πέσει κι άλλο
νταμάρι ίσκιου απάνω σου.
Αρκετά ανήλιος έγινες.
Πώς ενημερώθηκε ή φωτογραφία.
Χρόνος αληθινός σε χρόνο χάρτινο πώς μπήκε.
Με ποιαν οικειότητα ή οδύνη
μίλησε στην απάθεια των αψύχων.
Άραγε τι βαθύτερο να είναι αυτά τα άψυχα.
Μήπως τίποτα ζωές προηγούμενες εμψύχων
πού με την πρώτη επώδυνη ευκαιρία υποτροπιάζουν;
...Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

Δεν γεμίζουν οι σελίδες δίχως σοβαρό λόγο
Δεν χαρίζεις εύκολα λουλούδια
Δεν σπαταλάς εύκολα το χρόνο σου
Δεν τα λες όλα στους φίλους σου
Δεν στήνονται οι υπέροχες εμπειρίες
Δεν συμβαίνουν πάντα τα σωστά
Δεν μπορείς να γεμίσεις γεμάτα μπουκάλια
Δεν πατάς φρένο αν δεν χρειάζεται
Δεν σκαλίζεται η ζωή στο χαρτί
Δεν αργείς να καταλάβεις
Δεν σκίζονται οι σελίδες δίχως σοβαρό λόγο

Κάπου άκουσα να λένε πως καλός ταξιδιώτης
δεν είναι αυτός που δεν ξέρει από που ξεκίνησε,
αλλά εκείνος που δεν ξέρει που πηγαίνει.

Τα μικρά σιωπηλά αστέρια κοιτάζεις
τρύπες φωτιάς, μαρτυρία ομορφιάς
τα θαυμάζεις, ένα με δαύτα λαχταράς
να γίνεις, σκουλαρίκι του θεού Ουρανού
και να κρέμεσαι για πάντα.
κι όπως συνεχίζεις κι ονειρεύεσαι
φωνές τιποτένιες, απ'το πουθενά
σ'εμποδίζουν τις σκέψεις να γεύεσαι
και σου λένε "Προσπέρνα"..

....και τέλος... τρεξε πιο γρήγορα
προσπέρνα τα πάντα
άσε πίσω τον εαυτό σου που χάνεται
άσε πίσω εμένα που αδίκως σου μιλώ
μα προπαντός μην ξεχάσεις και προσπέρνα
τις φωνές που στο λένε αυτό,
τις κραυγές που φωνάζουν "Προσπέρνα"
και να θυμάσαι ένα...
ποτέ μην σταματήσεις για κανένα
γιατί κανείς δεν θα σου πει

"Ευχαριστώ"...

Αρκετά είδα .
Το όραμα αντάμωσα σε όλους τους αιθέρες .
Αρκετά πήρα .
Βόμβος των πόλεων , το βράδυ και στον ήλιο και πάντα .
Αρκετά γνώρισα .
Τις στάσεις της ζωής .
Βόμβοι και οράματα .
Ξεκίνημα μέσα σε καινούργιες αγάπες και θορύβους

Ο Χρόνος μας , μιά διάσταση που δεν εντοπίζουμε ποτέ ,ο Χρόνος

μας που δεν οριοθετείται, ο Χρόνος μας που φεύγει ,τρέχει και χάνεται...

Πως μπορεί κανείς να παγιδεύσει το Χρόνο; Πως μπορεί να

σταματήσει το ανελέητο ταξίδι της άμμου μέσα στην κλεψύδρα;

Πως ξαναζωντανεύει το κλάσμα ενός δευτερολέπτου που έχει

γίνει παρελθόν;

Το ανοιγόκλεισμα ενός διαφράγματος , ο ξερός ήχος της φωτογραφικής

μηχανής είναι το μαγικό ραβδί που σταματά για μας το Χρόνο.

Μιά φωτογραφία μπορεί να προσδιορίσει μιά σκέψη, ένα συναίσθημα,

το άρωμα ενός τοπίου ,το χρώμα ,την αίσθηση του αέρα ,οτιδήποτε πέρασε

από μπρός μας και το κλίκ κατάφερε να το κρατήσει για πάντα μπροστά

στα μάτια μας.

Πόσα κλίκ δεν έχουν γίνει μάρτυρες και στοιχεία γεγονότων που έχουν

περάσει στην παγκόσμια ιστορία!!

Πως ένα κλίκ αιχμαλωτίζει το παιδικό βλέμμα ένος κουρασμένου πιά

ηλικιωμένου!

Πόσες πληροφορίες μπορούμε να αντλήσουμε για τις εποχές περασμένων

δεκαετιών; Πως από τα τριμένα πανωφόρια και τα δαντελωτά φορέματα

του '30 ,'40,'50 περνάμε στην σύγχρονη μόδα ,στο lifestyle ;!!

Πως το τρομοκρατημένο βλέμμα του γυμνού παιδιού γίνεται ο καταλύτης

και ξεσηκώνει μέσα μας την αντίδραση απέναντι στον όλεθρο της πυρηνικής

καταστροφής βάζοντας γκέμια στις φιλοδοξίες μας;!!

Πως τα σκληρά αποφασιστικά μάτια του Τσέ γίνονται σύμβολο επανάστασης ,

σύμβολο ελευθερίας;!

Ενα κλίκ ,η αιχμαλωσία μιας σταγόνας Χρόνου ,το πέρασμα στην αιωνιότητα.

Η Φωτογραφία το δικό μας όπλο ενάντια στην λήθη!